குறைவுள்ளவர்களும் குறைகூறுபவர்களும்

எந்தவொரு சமுதாயத்திலும் தேவையுள்ள மக்கள் இரண்டு வகையினராகக் காணப்படுகிறார்கள்.

முதலாவது, மெய்யான வறுமையுள்ளவர்கள். இவர்கள் தங்களால் மாற்றிக்கொள்ள முடியாத சூழ்நிலைகளினாலும், பலவீனங்களினாலும் பாரஞ்சுமக்கிறவர்கள். இவர்களுடைய தேவை நியாயமானது; இவர்களுக்கு உதவி செய்வது சமுதாயத்தின் தார்மீகக் கடமையாகும்.

இரண்டாவது, குணம் மாறாத முறையீட்டாளர்கள். இவர்களிடம் வசதிகள் இருந்தாலும், எப்போதும் "யாரும் எனக்குச் செய்யவில்லை" என்கிற மனக்குறையுடனும், மற்றவர்கள் மேல் பொறுப்பைச் சுமத்தும் சுபாவத்தோடும் இருப்பார்கள். இவர்களுடைய தேவை பொருளோ அல்லது பணமோ அல்ல, மாறாக மற்றவர்களுடைய கவனமும் (Attention) உபசரிப்புமே ஆகும்.

சபையும் இதற்கு விதிவிலக்கல்ல. ஒருபுறம், மெய்யாகவே ஆத்தும தாகத்தோடும், வாழ்வின் பாரங்களோடும் உதவியை நாடுகிற குறைவுள்ளவர்கள் இருக்கிறார்கள். மறுபுறம், "என்னை யாரும் கவனிக்கவில்லை, யாரும் விசாரிக்கவில்லை" என்று எப்போதும் மற்றவர்கள் மேல் குற்றம் சுமத்தி, தங்களையே முன்னிறுத்தும் குறைகூறுபவர்கள் இருக்கிறார்கள்.

இந்த இருசாராரையும் வேதாகமத்தின் ஒளியில் நாம் பகுத்தறிய வேண்டியது அவசியம். அவர்களை நாம் எவ்வாறு நடத்த வேண்டும்? ஒருவேளை, நாமே இவர்களில் ஒருவராக இருந்தால் நம்முடைய நிலை என்ன? தேவனுடைய வசனம் இதைக் குறித்து என்ன போதிக்கிறது என்பதைச் சற்று ஆராய்வோம்.

1. மெய்யான குறைவுள்ளவர்கள்: ஆவியில் எளிமையுள்ளவர்கள்

வேதவசனம் சொல்லுகிறது: "ஆவியில் எளிமையுள்ளவர்கள் பாக்கியவான்கள்; பரலோக ராஜ்யம் அவர்களுடையது." (). மெய்யான குறைவுள்ளவர்கள் என்பவர்கள், தங்கள் ஆவிக்குரிய வறுமையையும் இயலாமையையும் உணர்ந்தவர்கள். இவர்கள் மனுஷருடைய பாராட்டுக்காகவோ அல்லது வெறும் லௌகீக விசாரணைக்காகவோ ஏங்குகிறவர்கள் அல்ல. மாறாக, கர்த்தருடைய கிருபைக்காகவும், பரிசுத்தவான்களின் ஐக்கியத்திற்காகவும் தாகமாயிருப்பவர்கள்.

இவர்கள் பிறருடைய உதவியை ஒரு "உரிமையாகக்" கோருவதில்லை. மாறாக, தங்களுக்குக் கிடைக்கும் சிறு உதவியையும், மெய்யான விசாரணையையும் தேவன் தங்களுக்குப் பாராட்டும் மகா பெரிய கிருபையாகக் கருதுகிறார்கள். இவர்களுடைய இருதயம் தாழ்மையுள்ளதாக இருக்கும்.

"நான் சிறுமையும் எளிமையுமானவன், கர்த்தரோ என்மேல் நினைவாயிருக்கிறார்; தேவரீர் என் துணையும் என்னை விடுவிக்கிறவருமாயிருக்கிறீர்; என் தேவனே, தாமதியாதேயும்." ()

இவர்கள் கர்த்தர் நியமித்த கிருபையின் வழிகளான வேதம்படித்தல், ஜெபம், மற்றும் சபை ஐக்கியம் ஆகியவற்றை ஆவலோடு பற்றிக்கொள்வார்கள். அவர்கள் மனுஷரைச் சார்ந்திருப்பதை விட, மனுஷர் மூலமாய் கிரியை செய்யும் தேவனைச் சார்ந்திருப்பார்கள்.

2. குறைகூறுபவர்கள்: முறுமுறுக்கிற சுபாவமுள்ளவர்கள்

இதற்கு நேர்மாறாக, ஒரு கூட்டத்தினர் எப்போதும் திருச்சபையின் மேல் அதிருப்தி கொண்டவர்களாகவே காணப்படுவார்கள். "போதகர் என்னை வந்து பார்க்கவில்லை", "விசுவாசிகள் என்னிடம் பேசவில்லை" என்று இவர்கள் சொல்லும் புகார்கள் ஓய்வதில்லை. இவர்களை வேதம் "முறுமுறுக்கிறவர்கள்" என்று அழைக்கிறது.

வனாந்தரத்தில் இஸ்ரவேலர்கள் தேவனுடைய அற்புதங்களைக் கண்ட பின்பும், "எங்களுக்குத் தண்ணீர் இல்லை, இறைச்சி இல்லை" என்று மோசேக்கு விரோதமாகவும் தேவனுக்கு விரோதமாகவும் குறைகூறினார்கள். இவர்களுடைய நோக்கம் ஆத்தும வளர்ச்சியல்ல, மாறாக தங்கள் சுயநலம் திருப்தி அடைய வேண்டும் என்பதும், பிறர் எப்போதும் தங்களையே சுற்றிக் கொண்டிருக்க வேண்டும் என்பதுமே ஆகும்.

"சகோதரரே, நீங்கள் நியாயந்தீர்க்கப்படாதபடிக்கு ஒருவருக்கொருவர் விரோதமாய் முறையிடாதிருங்கள்; இதோ, நியாயாதிபதி வாசற்படியில் நிற்கிறார்." ()

3. பாரமும் சுமையும்: சபையின் பொறுப்பும் தனிமனிதக் கடமையும்

சபையில் உள்ள விசுவாசிகள் ஒருவருக்கொருவர் எப்படி உதவ வேண்டும் என்பதைக் குறித்து அப்போஸ்தலனாகிய பவுல் கலாத்தியர் நிருபத்தில் மிகத் தெளிவான ஆலோசனையை வழங்குகிறார். இங்கே அவர் இரண்டு விதமான "பாரங்களைக்" குறித்துப் பேசுகிறார். இதுவே குறைவுள்ளவர்களுக்கும் குறைகூறுபவர்களுக்கும் இடையேயான எல்லையைத் தீர்மானிக்கிறது.

"ஒருவர் பாரத்தை ஒருவர் சுமந்து, அப்படியே கிறிஸ்துவினுடைய பிரமாணத்தை நிறைவேற்றுங்கள்." ()

இந்த வசனத்தில் குறிப்பிடப்பட்டுள்ள "பாரம்" (கிரேக்க மொழியில்: Baros) என்பது, ஒரு மனிதனால் தனியாகச் சுமக்க முடியாத, அவனை நசுக்கக்கூடிய பெரும் பாரத்தைக் குறிக்கிறது. ஒரு விசுவாசி கடும் வியாதியிலோ, தீராத துக்கத்திலோ, எதிர்பாராத விபத்துகளிலோ அல்லது விடுபட முடியாத பாவப் போராட்டத்திலோ சிக்கித் தவிக்கும்போது, சபை அந்தப் பாரத்தைத் தாங்கிக்கொள்ள வேண்டும். இதுவே கிறிஸ்துவின் அன்பின் பிரமாணம். மெய்யான குறைவுள்ளவர்கள் இத்தகைய இக்கட்டான நிலைகளில் இருக்கும்போது, அவர்களைத் தேற்றுவதும் விசாரிப்பதும் சபையின் கட்டாயக் கடமையாகும்.

ஆனால், அதே அதிகாரத்தில் சில வசனங்களுக்குப் பின் வேதம் இவ்வாறு எச்சரிக்கிறது:

"அவனவன் தன்தன் பாரத்தைச் சுமப்பானே." ()

இங்கே பயன்படுத்தப்பட்டுள்ள "பாரம்" (அல்லது சுமை, கிரேக்க மொழியில்: Phortion) என்பது ஒரு போர்வீரன் தன் முதுகில் சுமக்கும் சிறிய பையைக் குறிக்கிறது. இது ஒவ்வொரு விசுவாசியும் தன் சொந்த ஆத்தும வளர்ச்சிக்காகச் சுமக்க வேண்டிய பொறுப்பாகும்.

குறைகூறுபவர்கள் செய்யும் தவறு என்னவென்றால், தாங்கள் சுமக்க வேண்டிய அன்றாட ஆவிக்குரிய பொறுப்புகளை (ஜெபம், வேதம் வாசித்தல், தேவனைச் சார்ந்திருத்தல்) மற்றவர்கள் மேல் சுமத்தப் பார்க்கிறார்கள். "மற்றவர்கள் ஏன் என்னை உற்சாகப்படுத்தவில்லை?", "மற்றவர்கள் ஏன் எனக்காக இன்னும் அதிகமாகச் செய்யவில்லை?" என்று கேட்பது, தன் முதுகில் இருக்க வேண்டிய பையை மற்றவர்கள் சுமக்க வேண்டும் என்று அடம் பிடிப்பதற்குச் சமம்.

தேவனுடைய வசனம் மிகத் தெளிவாகச் சொல்லுகிறது: மற்றவர்களுடைய "நசுக்கும் பாரங்களை" நாம் சுமக்க வேண்டும், ஆனால் மற்றவர்களுடைய "தனிப்பட்ட பொறுப்புகளை" நாம் சுமக்கக் கூடாது. அவனவன் தன் ஆத்துமப் பொறுப்பைக் கர்த்தருக்கு முன்பாகத் தானே சுமக்க வேண்டும்.

4. நீங்கள் இவர்களில் யாராய் இருக்கிறீர்கள்?

இக்கட்டுரையை வாசிக்கிற நீங்கள் உங்களை ஒருமுறை ஆராய்ந்து பாருங்கள். உங்கள் இருதயத்தின் நிலை என்ன?

நீங்கள் குறைவுள்ளவரா? உங்கள் ஆத்தும தாகத்திற்காகவும், நீங்கள் சுமக்க முடியாத பாரங்களுக்காகவும் கர்த்தருடைய பிள்ளைகளின் உதவியை நாடினால், அது ஆவிக்குரிய தாழ்மையின் அடையாளம். கர்த்தர் உங்களைத் தேற்றுவார்.

நீங்கள் குறைகூறுபவரா? "யாரும் என்னை மதிக்கவில்லை, யாரும் என்னைக் கவனிக்கவில்லை" என்கிற முறுமுறுப்பு உங்கள் நாவில் இருக்குமானால், அது உங்கள் ஆத்துமாவை அரிக்கும் ஒரு நோய்.

"எல்லாவற்றையும் முறுமுறுப்பில்லாமலும் தர்க்கிப்பில்லாமலும் செய்யுங்கள்." ()

முறுமுறுக்கிற இருதயம் ஒருபோதும் தேவனைத் துதிக்காது. மற்றவர்கள் நம்மை விசாரிக்கவில்லை என்று குறை சொல்வதை நிறுத்திவிட்டு, "என் ஆத்துமாவே, தேவனையே நோக்கி அமர்ந்திரு; நான் நம்புகிறது அவராலே வரும்." () என்று சங்கீதக்காரனைப் போல நம்மை நாமே தேற்றிக்கொள்ளப் பழக வேண்டும்.

5. சபையின் அணுகுமுறை: விவேகமும் அன்பும்

இந்த இருசாராரையும் சபை எவ்வாறு நடத்த வேண்டும் என்பதற்கு அப்போஸ்தலனாகிய பவுல் மிகத்தெளிவான ஒரு வரைபடத்தை நமக்குக் கொடுத்திருக்கிறார்.

"மேலும், சகோதரரே, நாங்கள் உங்களுக்குப் போதிக்கிறதென்னவென்றால், ஒழுங்கில்லாதவர்களுக்குப் புத்திசொல்லுங்கள், திடனற்றவர்களைத் தேற்றுங்கள், பலவீனரைத் தாங்குங்கள், எல்லாரிடத்திலும் நீடிய சாந்தமாயிருங்கள்." ()

இங்கே பவுல் எல்லாரையும் ஒரே விதமாக நடத்தச் சொல்லவில்லை.

ஒழுங்கில்லாதவர்கள் (குறைகூறுபவர்கள்): எந்நேரமும் முறுமுறுத்துக்கொண்டு, சபையின் அமைதியைக் குலைப்பவர்களுக்குச் சபை "புத்தி சொல்ல" வேண்டும். அவர்களுடைய சுயநலப் போக்கைச் சுட்டிக்காட்டி அவர்களை மனந்திரும்புதலுக்கு நேராக வழிநடத்த வேண்டும்.

திடனற்றவர்கள் மற்றும் பலவீனர்கள் (குறைவுள்ளவர்கள்): மெய்யாகவே பாரத்தினால் நசுக்கப்பட்டிருப்பவர்களைத் தேற்றி, தாங்க வேண்டும்.

சபை என்பது மனுஷருடைய புகழ்ச்சியைத் தேடுகிற இடமல்ல, அது தேவனுடைய மகிமையைத் தேடுகிற இடம். குறைகூறுகிறவர்களின் விருப்பத்திற்கெல்லாம் சபை இணங்கிச் செல்லுமாவெனில், அது அந்த ஆத்துமாக்கள் அழியவே வழிவகுக்கும். மாறாக, அவர்களுக்குச் சத்தியத்தைப் போதித்து, அவர்களைக் கிறிஸ்துவினிடத்தில் திருப்புவதே மெய்யான அன்பு.

அதேசமயம், விசுவாசிகள் முறுமுறுக்காதபடி அவர்களைக் கையாள்வதில் சபைக்குப் பெரும் பொறுப்பு உள்ளது. ஒருவேளை யாராவது முறுமுறுத்தால், சபையின் நிர்வாகத்திலோ அல்லது விசாரணையிலோ ஏதேனும் தவறுகள் இருக்கிறதா என்று ஆராய்ந்து, சபை முதலில் அதைச் சீர்செய்ய வேண்டும். ஆரம்பகாலச் சபையிலும், "கிரேக்கரானவர்கள், தங்கள் விதவைகள் அன்றாடக விசாரணையில் திட்டமாய் விசாரிக்கப்படவில்லையென்று, எபிரெயருக்கு விரோதமாய் முறுமுறுத்தார்கள்" (). அங்கே சபை அந்த முறுமுறுப்பை அலட்சியம் செய்யாமல், உடனடியாக அதை ஒப்புக்கொண்டு, தீர்வு காண உதவிக்காரர்களை நியமித்தது. எனவே, சபையானது தனது "அன்றாட விசாரணையில்" திட்டமாய் (சரியாக) செயல்பட வேண்டியது அதன் தவிர்க்க முடியாத கடமையாகும். சபை நேர்மையுடன் குறைகளைக் களைவதும், விசுவாசிகள் ஆவிக்குரிய ஒழுங்குடன் இருப்பதும் கிறிஸ்துவினுடைய பிரமாணத்தை நிறைவேற்றுவதற்கு அவசியமாகும்.

முடிவுரை: கிறிஸ்துவே நம் நிறைவு

பிரியமானவர்களே, நம்முடைய குறைவுகளை நிறைவாக்க மனுஷரை எதிர்பார்ப்பது பெரும்பாலும் ஏமாற்றத்திலேயே முடியும். ஆனால், கர்த்தரைத் தேடுகிறவர்களுக்கோ ஒரு நன்மையும் குறைவுபடாது.

நாம் குறைவுள்ளவர்களாய் இருக்கும்போது, கர்த்தர் தமது சபையின் மூலமாகவும், தமது வசனத்தின் மூலமாகவும் நம்மைத் தேற்றுகிறார். அதே சமயம், நாம் குறைகூறுபவர்களாய் மாறி, மற்றவர்கள் மேல் தர்க்கம் பண்ணுகிறவர்களாய் இருந்தால், நம்முடைய ஆத்துமா இளைப்பாறுதலைக் காணாது.

"என் தேவன் தம்முடைய ஐசுவரியத்தின்படி உங்கள் குறைவையெல்லாங் கிறிஸ்து இயேசுவுக்குள் மகிமையிலே நிறைவாக்குவார்." ()

இந்த வாக்குத்தத்தம் மனுஷரைச் சார்ந்திருப்பவர்களுக்கல்ல, கிறிஸ்துவைச் சார்ந்திருப்பவர்களுக்கே உரியது. எனவே, முறுமுறுப்புகளை விட்டுவிட்டு, நம்முடைய பாரங்களைக் கர்த்தர்மேல் வைத்து, ஒருவருக்கொருவர் அன்பினால் ஊழியஞ்செய்து, கிறிஸ்துவின் பிரமாணத்தை நிறைவேற்றுவோமாக.