அத்தியாயம் II

பாவத்தை அழித்தலின் அவசியம் பற்றிய உறுதிப்படுத்தல் — பாவத்தை அழித்தல் என்பது சிறந்த விசுவாசிகளின் கடமை (கொலோசெயர் 3:5; 1 கொரிந்தியர் 9:27) — நமக்குள் தங்கியிருக்கும் பாவம் எப்போதும் நிலைத்திருக்கும்; இந்த வாழ்வில் முழுமை (Perfection) என்பது இல்லை (பிலிப்பியர் 3:12; 1 கொரிந்தியர் 13:12; 2 பேதுரு 3:18; கலாத்தியர் 5:17) — விசுவாசிகளுக்குள் தங்கியிருக்கும் பாவத்தின் செயல்பாடு (ரோமர் 7:23; யாக்கோபு 4:5; எபிரெயர் 12:1) — அதன் பலன் மற்றும் போக்கு — ஒவ்வொரு இச்சையும் அதன் உச்சத்தை அடையவே முயல்கிறது — தங்கியிருக்கும் பாவத்தை எதிர்த்துப் போராட ஆவியானவரும் புதிய இயற்கையும் கொடுக்கப்பட்டுள்ளன (கலாத்தியர் 5:17; 2 பேதுரு 1:4, 5; ரோமர் 7:23) — பாவத்தை அழித்தலை அலட்சியப்படுத்துவதன் பயங்கரமான விளைவு (வெளிப்படுத்துதல் 3:2; எபிரெயர் 3:13) — இந்த முழு உரையின் முதல் பொதுக் கொள்கை உறுதிப்படுத்தப்பட்டது — இந்தக் கடமையின் பற்றாக்குறை குறித்து வருத்தம்.

இந்த அடித்தளத்தை அமைத்த பிறகு, மேலே குறிப்பிட்ட முக்கியக் கருத்துகளின் சுருக்கமான உறுதிப்படுத்தல், நான் எதை முக்கியமாகக் கருதுகிறேனோ அதை நோக்கி என்னை வழிநடத்தும்:

I. பாவத்தின் ஆக்கினைத்தீர்ப்பிலிருந்து நிச்சயமாக விடுதலையடைந்த, மிகுந்த விசுவாசமுள்ளவர்கள் கூட, தங்கள் வாழ்நாள் முழுவதும் தங்களுக்குள் தங்கியிருக்கும் பாவத்தின் வல்லமையை அழிப்பதே தங்கள் வேலையாகக் கொள்ள வேண்டும்.

இதனை அப்போஸ்தலர் (கொலோசெயர் 3:5) -ல் கூறுகிறார்: "ஆகையால், பூமியிலிருக்கிற உங்கள் அவயவங்களை அழித்துப்போடுங்கள்." அவர் யாரிடம் பேசுகிறார்? "கிறிஸ்துவுடனேகூட எழுந்தவர்கள்" (வசனம் 1); அவரோடு "மரித்தவர்கள்" (வசனம் 3); கிறிஸ்துவே எவர்களுடைய ஜீவனோ, எவர்கள் அவருடன் மகிமையில் "வெளிப்படுவார்களோ" (வசனம் 4) அவர்களை நோக்கிப் பேசுகிறார். நீங்கள் அழித்துப்போடுங்கள்; இதை உங்கள் அன்றாட வேலையாக்கிக் கொள்ளுங்கள்; நீங்கள் உயிர்வாழும் வரை இதில் எப்போதும் ஈடுபட்டிருங்கள்; இந்த வேலையிலிருந்து ஒரு நாளும் ஓய்வு கொள்ளாதீர்கள்; பாவத்தை நீங்கள் கொன்றுகொண்டே இருங்கள், இல்லையெனில் அது உங்களைக் கொன்றுவிடும். நீங்கள் கிறிஸ்துவுடன் மரித்தவர்கள், அவரோடு உயிர்ப்பிக்கப்பட்டவர்கள் என்பதற்காக, இந்த வேலையிலிருந்து நீங்கள் விலக்கு பெற முடியாது. நம்முடைய இரட்சகர், தம்மில் கனிகொடுக்கும் ஒவ்வொரு கொடியையும், அதாவது உண்மையான மற்றும் உயிருள்ள ஒவ்வொரு கிளையையும் பிதா எவ்வாறு நடத்துகிறார் என்று சொல்கிறார்: "அதிக கனிகளைக் கொடுக்கும்படிக்கு, அவர் அதைச் சுத்திகரிக்கிறார்" (யோவான் 15:2). அவர் அதைத் தழைக்கச் செய்கிறார், அது ஒன்றிரண்டு நாட்களுக்கு மட்டுமல்ல, இந்த உலகில் கிளையாக இருக்கும் வரை தொடர்ந்து செய்கிறார். அப்போஸ்தலர் தனது பயிற்சியைப் பற்றி கூறுகிறார், (1 கொரிந்தியர் 9:27) : "நான் என் சரீரத்தை ஒடுக்கிக் கீழ்ப்படுத்துகிறேன்." "நான் இதைத் தினமும் செய்கிறேன்," என்கிறார் அவர், "இது என் வாழ்நாள் வேலை; நான் இதைத் தவிர்ப்பதில்லை; இதுவே என் தொழில்." கிருபை, வெளிப்பாடுகள், அனுபவங்கள், சலுகைகள் மற்றும் ஆறுதல்களில் சாதாரண விசுவாசிகளை விட ஈடுஇணையற்ற வகையில் உயர்ந்திருந்த பவுலுக்கே இது வேலையாகவும் தொழிலாகவும் இருந்ததென்றால், நாம் இந்த உலகில் இருக்கும்போது, இந்த வேலையிலிருந்தும் கடமையிலிருந்தும் விலக்கு பெறுவதற்கு எங்கே நமக்கு இடம் இருக்கிறது? இதற்கான காரணங்கள் சில இங்கே:

1

நமது வாழ்நாள் முழுவதும் தங்கியிருக்கும் பாவம் எப்போதும் நம்முடன் இருக்கும்; எனவே அது எப்போதும் அழிக்கப்பட வேண்டும். தேவனுடைய கட்டளைகளை இந்த வாழ்வில் முழுமையாகக் கடைப்பிடிப்பது, பாவத்திலிருந்து முற்றிலுமாக மரித்திருப்பது போன்ற மனிதர்களின் வீணான, முட்டாள்தனமான மற்றும் அறியாமை நிறைந்த விவாதங்களில் நான் இப்போது ஈடுபடவில்லை. தேவனுடைய கட்டளைகளில் ஒன்றையாவது கடைப்பிடிப்பது என்றால் என்னவென்று தெரியாதவர்கள் தான் இத்தகைய அருவருப்பான கருத்துகளைக் கூறுவார்கள் என்பது உறுதி. இவர்கள் கீழ்ப்படிதலில் அல்லது நேர்மையான முழுமையான கீழ்ப்படிதலில் ஒரு பகுதி முழுமையைக்கூட அடையாதவர்கள். ஆகையால்தான், நம் காலத்தில் பரிபூரணத்தைப் பற்றிப் பேசும் பலர், நன்மைக்கும் தீமைக்கும் வித்தியாசம் தெரியாததே பரிபூரணம் என்று கூறி வருகின்றனர். அதாவது, அவர்கள் நன்மையில் பரிபூரணமானவர்கள் அல்ல, மாறாக எல்லாமே அவர்களுக்கு ஒன்றுதான், தீமையின் உச்சமே அவர்களின் பரிபூரணம். இன்னும் சிலர், ஆதிப் பாவத்தையும், தங்கியிருக்கும் பாவத்தையும் மறுப்பதன் மூலமும், தேவனுடைய நியாயப்பிரமாணத்தின் ஆவிக்குரிய தன்மையை மனிதர்களின் மாம்ச இருதயத்திற்கு ஏற்ப மாற்றுவதன் மூலமும் புதிய வழியைக் கண்டுபிடித்துள்ளார்கள். கிறிஸ்துவின் ஜீவனையும், விசுவாசிகளில் அதன் வல்லமையையும் அறியாதவர்களாக தங்களை நிரூபித்த இவர்கள், நற்செய்திக்குத் தெரியாத ஒரு புதிய நீதியைத் தங்களின் மாம்சச் சிந்தனையால் வீணாகப் பெருமைப்பட்டு உருவாக்கியுள்ளனர். எழுதப்பட்டதற்கு மிஞ்சி ஞானிகளாக இருக்கத் துணியாத, தேவன் நமக்காகச் செய்யாத காரியங்களைக் குறித்து மற்றவர்கள் மூலம் தற்பெருமை பேசாத நமக்காக, நாம் கூறுகிறோம்: இந்த உலகில் நாம் இருக்கும் வரை, ஓரளவுக்காவது தங்கியிருக்கும் பாவம் நம்மில் வாழ்கிறது. "நான் அடைந்தேன் என்றாவது, அல்லது பரிபூரணப்பட்டேன் என்றாவது நான் எண்ணவில்லை" (பிலிப்பியர் 3:12) என்று சொல்ல நாம் துணியவில்லை. நாம் இங்கே வாழும் வரை நமது "உள்ளான மனுஷன் நாளுக்கு நாள் புதிதாக்கப்பட வேண்டும்" (2 கொரிந்தியர் 4:16); புதிய மனுஷனின் புதுப்பித்தலுக்கு ஏற்ப பழைய மனுஷன் சிதைந்து அழிய வேண்டும். நாம் இங்கே இருக்கும் வரை, "பகுதியாய் அறியலாம்" (1 கொரிந்தியர் 13:12), "நமது கர்த்தராகிய இயேசு கிறிஸ்துவை அறிகிற அறிவிலே" வளருவதன் மூலம் மீதமுள்ள இருள் படிப்படியாக நீக்கப்பட வேண்டும் (2 பேதுரு 3:18). மேலும், "மாம்சம் ஆவிக்கு விரோதமாக இச்சிக்கிறது, ஆதலால் உங்களுக்கு வேண்டியவைகளைச் செய்யக்கூடாமல் இருக்கிறீர்கள்" (கலாத்தியர் 5:17). அதனால் நமது அறிவைப் போலவே நமது கீழ்ப்படிதலிலும் நாம் குறைபாடுள்ளவர்களாகவே இருக்கிறோம் (1 யோவான் 1:8). நமக்கு ஒரு "மரணத்திற்கு ஏதுவான சரீரம்" இருக்கிறது (ரோமர் 7:24); நமது சரீரம் மரிக்கும் வரை அதிலிருந்து நாம் விடுதலையாவதில்லை (பிலிப்பியர் 3:21). பாவம் நமக்குள் இருக்கும் வரை அதைக் கொல்வதும் அழிப்பதும் நமது கடமை என்பதால், நாம் எப்போதும் வேலையில் இருக்க வேண்டும். ஒரு எதிரியைக் கொல்ல நியமிக்கப்பட்டவன், மற்றவன் உயிர்நீக்கும் வரை அடிக்காமல் நிறுத்தினால், அவன் தனது வேலையைச் சரியாகச் செய்யவில்லை என்று பொருள் (கலாத்தியர் 6:9; எபிரெயர் 12:1; 2 கொரிந்தியர் 7:1).

2

பாவம் நம்முள் தங்கியிருப்பது மட்டுமல்லாமல், தொடர்ந்து செயல்பட்டுக்கொண்டிருக்கிறது; மாம்சத்தின் கிரியைகளை வெளிப்படுத்த அது இடைவிடாது உழைத்துக்கொண்டிருக்கிறது. பாவம் நம்மை விட்டு விலகும்போது, நாமும் அதைப் பொருட்படுத்தாமல் இருக்கலாம்; ஆனால் பாவம் மிகவும் அமைதியாக இருப்பதாகத் தோன்றும் போதுதான் அது அமைதியற்றதாக இருக்கிறது. நீர் அமைதியாக இருக்கும்போது பெரும்பாலும் ஆழமாக இருப்பது போல, பாவம் அமைதியாக இருக்கும்போது நாம் அதற்கு எதிராக விழிப்புடன் செயல்பட வேண்டும்; குறைவான சந்தேகத்திற்குரிய நேரங்களிலும் நாம் எச்சரிக்கையாக இருக்க வேண்டும். பாவம் நமக்குள் தங்கியிருப்பது மட்டுமல்ல, "அவயவங்களின் பிரமாணம் மனதின் பிரமாணத்திற்கு விரோதமாகப் போராடிக்கொண்டிருக்கிறது" (ரோமர் 7:23); மேலும் "நமக்குள் வாசமாயிருக்கிற ஆவி பொறாமைப்படத்தக்கதாக இச்சிக்கிறது" (யாக்கோபு 4:5). அது எப்போதும் தொடர்ந்து வேலை செய்துகொண்டிருக்கிறது; "மாம்சம் ஆவிக்கு விரோதமாக இச்சிக்கிறது" (கலாத்தியர் 5:17); இச்சை எப்போதும் சோதித்து பாவத்தை உண்டாக்கி வருகிறது (யாக்கோபு 1:14). ஒவ்வொரு ஒழுக்கச் செயலிலும், அது ஒன்றில் தீமைக்குச் சாய்ந்து விடுகிறது, அல்லது நன்மை செய்வதிலிருந்து தடுக்கிறது, அல்லது தேவனுடனான ஐக்கியத்திலிருந்து ஆவியின் அமைதியைக் குலைக்கிறது. அது தீமைக்குச் சாய்கிறது: "நான் செய்ய விரும்பாத தீமையையே செய்கிறேன்" என்று அப்போஸ்தலர் கூறுகிறார் (ரோமர் 7:19). அது ஏன்? "ஏனென்றால், என்னில் (அதாவது, என் மாம்சத்தில்) நன்மை ஒன்றும் இல்லை." அது நன்மை செய்வதைத் தடுக்கிறது: "நான் செய்ய விரும்பும் நன்மையை நான் செய்கிறதில்லை" (வசனம் 19); அதே காரணத்திற்காக, நான் அதைச் செய்வதில்லை அல்லது செய்ய வேண்டிய விதத்தில் செய்வதில்லை; என் பரிசுத்தமான காரியங்கள் அனைத்தும் இந்த பாவத்தால் தீட்டுப்படுகின்றன. "மாம்சம் ஆவிக்கு விரோதமாக இச்சிக்கிறது, அதனால் நீங்கள் செய்ய விரும்புகிறவைகளைச் செய்யக்கூடாமல் இருக்கிறீர்கள்" (கலாத்தியர் 5:17). இது நமது ஆவியின் ஒழுங்கை குலைக்கிறது, இதனால்தான் இது "நமக்கு எளிதில் சிக்கலை உண்டாக்கும் பாவம்" என்று அழைக்கப்படுகிறது (எபிரெயர் 12:1). இதற்காகவே அப்போஸ்தலர் அதைக் குறித்துப் பெருந்துயரத்துடன் முறையிடுகிறார் (ரோமர் 7). ஆகையால், பாவம் எப்போதும் செயல்படுகிறது, எப்போதும் பாவத்தைத் திட்டமிடுகிறது, எப்போதும் வஞ்சிக்கிறது மற்றும் சோதிக்கிறது. தேவனோடு அல்லது தேவனுக்காகத் தான் செய்த காரியங்களில், பாவம் அதில் கலக்காமல் இருந்தது என்று யாரால் சொல்ல முடியும்? இந்தத் தொழில் நம் வாழ்நாள் முழுவதும் தொடர்ந்து நடக்கும். எனவே, பாவம் எப்போதும் செயல்பட்டுக் கொண்டிருக்கும்போது, நாம் எப்போதும் அதை அழிக்காவிட்டால், நாம் அழிந்தவர்களே. எதிரி தொடர்ந்து தாக்கும்போது எதிர்ப்பின்றி சும்மா நிற்பவன், இறுதியில் நிச்சயமாகத் தோற்கடிக்கப்படுவான். பாவம் தந்திரமானதாகவும், விழிப்புணர்வுள்ளதாகவும், வலிமையானதாகவும், நமது ஆத்துமாவைக் கொல்லும் வேலையை எப்போதும் செய்துகொண்டும் இருக்கும்போது, நாமோ சோம்பேறியாகவும், கவனக்குறைவாகவும், முட்டாள்தனமாகவும் இருந்தால், ஒரு நல்ல முடிவை நாம் எதிர்பார்க்க முடியுமா? இந்த உலகில் நாம் வாழும் வரை, பாவம் நம்மை வெல்லும் அல்லது நாம் பாவத்தை வெல்வோம்; இதுவே ஒவ்வொரு நாளும் நடக்கும்.

பாவத்துடன் ஒரு சமாதானத்தை ஏற்படுத்திக் கொண்டு, இந்த யுத்தத்தில் போர் நிறுத்தத்தைக் கொண்டுவர யாரால் முடியுமோ, அவரை இந்தக் கடமையிலிருந்து நான் விடுவிக்கிறேன். பாவம் ஒரு நாளேனும், ஏதேனும் ஒரு கடமையில் அவரை விட்டு விலகுமானால் (அவர் கீழ்ப்படிதலின் ஆவிக்குரிய தன்மையையும், பாவத்தின் தந்திரத்தையும் அறிந்தவராக இருந்தால்), அவர் தன் ஆத்துமாவைப் பார்த்து, "ஆத்துமாவே, ஓய்வு எடு" என்று சொல்லட்டும். ஆனால், அதன் குழப்பமான கலகத்திலிருந்து விடுபட ஏங்கும் பரிசுத்தவான்களுக்கு, இடைவிடாத யுத்தத்தைத் தவிர வேறு பாதுகாப்பு இல்லை என்று தெரியும்.

3

பாவம் போராடுவது, செயல்படுவது, கலகம் செய்வது, தொந்தரவு செய்வது, அமைதியைக் குலைப்பது மட்டுமல்லாமல், அதைத் தொடர்ந்து அழிக்காவிட்டால், அது மிகப்பெரிய, சபிக்கப்பட்ட, அவப்பெயரை உண்டாக்கும், ஆத்துமாவைக் கொல்லும் பாவங்களை விளைவிக்கும். அப்போஸ்தலர் மாம்சத்தின் கிரியைகள் என்னவென்று கூறுகிறார்: "மாம்சத்தின் கிரியைகள் வெளியரங்கமாயிருக்கின்றன, அவையாவன: விபசாரம், வேசித்தனம், அசுத்தம், காமவிகாரம், விக்கிரகாராதனை, பில்லிசூனியம், பகை, விரோதம், வைராக்கியம், கோபம், விரோதங்கள், பிரிவினைகள், மார்க்கபேதங்கள், பொறாமைகள், கொலைகள், வெறி, களியாட்டு முதலானவைகளே" (கலாத்தியர் 5:19-21). தாவீதுக்கும் மற்றவர்களுக்கும் இது என்ன செய்தது என்பது உங்களுக்குத் தெரியும். பாவம் எப்போதும் எல்லையை மீறவே முயல்கிறது; ஒவ்வொரு முறை அது சோதிக்க அல்லது வஞ்சிக்கத் தூண்டும்போதும், அதற்குச் சுதந்திரம் அளித்தால், அது அந்தத் தீமையின் உச்சகட்டத்திற்கே சென்றுவிடும். ஒவ்வொரு அசுத்தமான எண்ணமும் அல்லது பார்வையும் முடிந்தால் விபசாரமாக மாறும்; ஒவ்வொரு பேராசைமிக்க விருப்பமும் ஒடுக்குமுறையாக மாறும்; ஒவ்வொரு அவநம்பிக்கையான எண்ணமும் நாத்திகமாக மாறும். ஒருவருடைய இருதயத்தில் அவப்பெயரை உண்டாக்கும் பாவச் சொற்கள் கேட்காமல் இருக்கலாம்—அதாவது, வெளிப்படையான பெரிய பாவத்திற்குத் தூண்டும் சொற்கள் இல்லாமல் இருக்கலாம்—ஆனால், ஒவ்வொரு இச்சையும் அதன் போக்கில் சென்றால், அது தீமையின் உச்சத்திற்கே சென்றுவிடும்; அது திருப்தியடையாத கல்லறையைப் போன்றது. இங்கேதான் பாவத்தின் வஞ்சகத்தன்மை உள்ளது; இதன் மூலமே அது மனிதர்களைக் கடினப்படுத்தி, அவர்களை அழிவுக்குக் கொண்டு செல்கிறது (எபிரெயர் 3:13). ஆரம்பத்தில் அது மென்மையாகவும், சாதாரணமானதாகவும் தோன்றினாலும், இருதயத்தில் ஒருமுறை காலூன்றிவிட்டால், அது தனது இடத்தை உறுதிப்படுத்திக்கொண்டு, தொடர்ந்து அதே தீமையில் அடுத்தடுத்த நிலைகளுக்கு முன்னேறுகிறது. இந்தச் செயலும் முன்னேற்றமும், தேவனை விட்டு விலகுவதற்கான கதவு ஏற்கனவே திறக்கப்பட்டுவிட்டதை ஆத்துமா கவனிக்க விடாமல் செய்கிறது; மேலதிக முன்னேற்றம் இல்லையென்றால் எல்லாம் சரியாக இருப்பதாக அது நினைக்கிறது; நற்செய்தி எதிர்பார்க்கும் உணர்வு ஆத்துமாவுக்கு இல்லாமல் போகும் வரை அது கடினப்பட்டுவிடுகிறது; ஆனால் பாவம் தொடர்ந்து முன்னேறுகிறது, ஏனென்றால் தேவனை முழுமையாக மறுதலிப்பதையும் எதிர்ப்பதையும் தவிர அதற்கு வேறு எல்லையே இல்லை. அது தனது தீய தன்மையினால் அல்ல, தனது வஞ்சகத்தினால் படிப்படியாகத் தனது உயர் நிலையை அடைந்து, தான் பிடித்த இடத்தை கடினப்படுத்துவதன் மூலம் உறுதிப்படுத்துகிறது. இதை ஒன்றால் மட்டுமே தடுக்க முடியும்; அதுவே பாவம் செய்தலை அழித்தல் (Mortification); இது பாவத்தின் வேரை வாட்டி, அதன் தலையை ஒவ்வொரு மணிநேரமும் தாக்குகிறது, இதனால் அது எதை அடைய முயன்றாலும் அது தடுக்கப்படுகிறது. இந்த உலகில் சிறந்த பரிசுத்தவானாக இருந்தாலும், இந்தக் கடமையை அவன் கைவிட்டால், அவன் தன் நிலையில் உள்ள எவரையும் விடப் பல சபிக்கப்பட்ட பாவங்களில் விழுந்துவிடுவான்.

4

இதுவே ஆவியானவரும் புதிய இயற்கையும் நமக்குக் கொடுக்கப்பட்டதற்கான ஒரு முக்கிய காரணம் — பாவத்தையும் இச்சையையும் எதிர்ப்பதற்கு நமக்குள் ஒரு கொள்கை (principle) இருக்க வேண்டும் என்பதற்காகவே. "மாம்சம் ஆவிக்கு விரோதமாக இச்சிக்கிறது." சரி! அப்படியென்றால் என்ன? "ஆவியும் மாம்சத்திற்கு விரோதமாக இச்சிக்கிறது" (கலாத்தியர் 5:17). ஆவி அல்லது ஆவிக்குரிய புதிய இயற்கையில் மாம்சத்திற்கு எதிராகச் செயல்படத் தூண்டுதல் இருப்பது போலவே, மாம்சத்திலும் ஆவிக்கு எதிராகச் செயல்படத் தூண்டுதல் உள்ளது. இதைப் பற்றி 2 பேதுரு 1:4, 5-ல் காணலாம். இச்சையினால் உலகத்திலுள்ள கேட்டுக்குத் தப்பித்துக்கொள்ள நமக்கு உதவுவது தேவனுடைய சுபாவத்தில் நாம் பங்குபெறுவதே. ரோமர் 7:23-ல், அவயவங்களின் பிரமாணம் போலவே மனதின் பிரமாணமும் ஒன்று உண்டு. இப்போது, இது உலகின் மிகவும் அநீதியான மற்றும் நியாயமற்ற காரியமாகும்: இரு போர்வீரர்கள் போரிடும்போது, ஒருவனை மட்டும் கட்டிப்போட்டு அவனால் இயன்றதைச் செய்ய விடாமல் தடுத்துவிட்டு, மற்றவனை அவன் இஷ்டப்படி அவனைத் தாக்க அனுமதிப்பது எவ்வளவு அநீதியோ, அதுவே இது. இரண்டாவதாக, நமது நித்திய நிலைக்கு (இரட்சிப்பிற்கு) எதிராகப் போரிடுபவனைக் கட்டிப்போட்டுவிட்டு, நமது நித்திய அழிவைத் தேடி வன்முறையுடன் முயல்பவனைத் தடையின்றி விட்டுவிடுவது உலகின் மிக முட்டாள்தனமான காரியமாகும். இந்தப் போராட்டம் நமது ஜீவனுக்கும் ஆத்துமாவுக்கும் நடக்கும் போராட்டம். பாவத்தை அழிப்பதற்காக ஆவியானவரையும் புதிய இயற்கையையும் அன்றாடம் பயன்படுத்தாமல் இருப்பது, நமது மிகப்பெரிய எதிரிக்கு எதிராகத் தேவன் நமக்குக் கொடுத்த அந்த உன்னதமான உதவியை அலட்சியப்படுத்துவதாகும். நாம் பெற்றவற்றைப் பயன்படுத்தத் தவறினால், தேவன் நமக்குத் தருவதைத் தடுத்து நிறுத்த நியாயமுண்டு. அவருடைய வரங்களைப் போலவே, அவருடைய கிருபைகளும் நாம் பயன்படுத்துவதற்கும், செயல்படுத்துவதற்கும், அதைக் கொண்டு லாபம் ஈட்டுவதற்கும் நமக்குத் தரப்பட்டுள்ளன. பாவத்தை அன்றாடம் அழிக்காமல் இருப்பது, அதைச் செய்வதற்கான ஒரு கொள்கையை நமக்கு வழங்கிய தேவனுடைய நன்மை, தயவு, ஞானம், கிருபை மற்றும் அன்பிற்கு விரோதமாகப் பாவம் செய்வதாகும்.

5

இந்தக் கடமையில் அலட்சியமாக இருப்பது, ஆத்துமாவை அப்போஸ்தலர் தனக்கு நேர்ந்ததாகக் கூறிய நிலைக்கு நேர் மாறான நிலைக்குத் தள்ளுகிறது: "நமது புறம்பான மனுஷன் அழிந்துபோனாலும், உள்ளான மனுஷன் நாளுக்கு நாள் புதிதாக்கப்படுகிறான்" (2 கொரிந்தியர் 4:16). இவர்களோ, உள்ளான மனுஷன் அழிந்துபோகிறார்கள், புறம்பான மனுஷன் நாளுக்கு நாள் புதிதாக்கப்படுகிறார்கள். பாவம் தாவீதின் வீட்டைப் போன்றது, கிருபை சவுலின் வீட்டைப் போன்றது. பயிற்சியும் வெற்றியுமே இருதயத்தில் கிருபையை வளர்க்கும் இரு முக்கிய அம்சங்கள். கிருபை சும்மா இருக்க விடப்பட்டால், அது வாடி அழியும்: அது மரிக்கும் நிலையில் இருக்கும் (வெளிப்படுத்துதல் 3:2); பாவம் இருதயத்தை கடினப்படுத்துவதை நோக்கி முன்னேறும் (எபிரெயர் 3:13). நான் இதைத்தான் சொல்கிறேன்: இந்தக் கடமையைப் புறக்கணிப்பதன் மூலம் கிருபை வாடுகிறது, இச்சை செழிக்கிறது, இருதயத்தின் நிலை மோசமடைந்து கொண்டே போகிறது. இதன்காரணமாகப் பலருக்கு நேர்ந்த அவநம்பிக்கையான மற்றும் பயங்கரமான விளைவுகள் கர்த்தருக்குத் தெரியும். பாவத்தை அழிப்பதில் அலட்சியம் காட்டுவதால் பாவம் குறிப்பிடத்தக்க வெற்றியைப் பெறும்போது, அது ஆத்துமாவின் எலும்புகளை உடைக்கிறது (சங்கீதம் 31:10, 51:8). இது ஒரு மனிதனை பலவீனமாகவும், நோயாளியாகவும், சாகும் நிலைக்குத் தள்ளப்பட்டவனாகவும் மாற்றுகிறது (சங்கீதம் 38:3-5). இதனால் அவனால் நிமிர்ந்து பார்க்க முடிவதில்லை (சங்கீதம் 40:12, ஏசாயா 33:24). ஏழை மனிதர்கள் அடிமேல் அடி, காயம் மேல் காயம், தோல்வி மேல் தோல்வி வாங்கியும், தீவிரமான எதிர்ப்பிற்காக ஒருபோதும் எழுந்து நிற்கவில்லையென்றால், பாவத்தின் வஞ்சகத்தினால் அவர்கள் கடினப்படுவதையும், அவர்களின் ஆத்துமாக்கள் இரத்தம் சிந்தி மரிப்பதையும் தவிர வேறு எதை எதிர்பார்க்க முடியும்? (2 யோவான் 8). உண்மையில், நாம் தினமும் நம் கண்களுக்கு முன்னால் காணும் இந்த அலட்சியத்தின் பயங்கரமான விளைவுகளைச் சிந்திப்பது வருத்தமளிக்கிறது. முன்பு தாழ்மையுள்ளவர்களாகவும், உருகும் இருதயமுள்ளவர்களாகவும், பாவம் செய்ய அஞ்சுகிறவர்களாகவும், தேவனுக்காகவும் அவருடைய வழிகளுக்காகவும், ஓய்வுநாட்களுக்காகவும் வைராக்கியமுள்ளவர்களாகவும் நாம் அறிந்திருந்தவர்கள், இந்த கடமையைச் செய்வதில் விழிப்புடன் இருக்கத் தவறியதால், உலகப்பிரகாரமானவர்களாகவும், மாம்சத்திற்குரியவர்களாகவும், குளிரடைந்தவர்களாகவும், கோபக்காரர்களாகவும் மாறி, மதத்திற்கு அவப்பெயரை ஏற்படுத்தி, தங்களை அறிந்தவர்களுக்கே பயங்கரமான சோதனையாக மாறியிருப்பதை நாம் பார்க்கவில்லையா? உண்மை என்னவென்றால், பாவத்தை அழிப்பதை ஒரு கடினமான, பிடிவாதமான மனநிலையில் வைப்பதற்கும் (இது பெரும்பாலும் உலகப்பிரகாரமானது, சட்டரீதியானது, குறைசொல்லும் தன்மை கொண்டது, கோபம், பொறாமை, தீமை, பெருமை கொண்டதாகும்), மறுபுறம் சுதந்திரம் மற்றும் கிருபை என்று போலியாகப் பேசுவதற்கும் இடையே, உண்மையான நற்செய்தி பாவத்தை அழித்தல் என்பது நம்மிடம் கிட்டத்தட்ட மறைந்துவிட்டது: இதைப் பற்றிப் பின்னால் பார்ப்போம்.

6

"தேவபயத்தோடு பரிசுத்தத்தை பூரணப்படுத்துவது" (2 கொரிந்தியர் 7:1); "ஒவ்வொரு நாளும் கிருபையில் வளர்வது" (1 பேதுரு 2:2), (2 பேதுரு 3:18); "நமது உள்ளான மனுஷனை நாளுக்கு நாள் புதிதாக்குவது" (2 கொரிந்தியர் 4:16) நமது கடமையாகும். ஆனால், பாவத்தை அன்றாடம் அழிக்காமல் இதைச் செய்ய முடியாது. பாவம் ஒவ்வொரு பரிசுத்த செயலுக்கும், நாம் வளரும் ஒவ்வொரு வளர்ச்சிக்கும் எதிராகத் தனது பலத்தை நிலைநிறுத்துகிறது. தனது இச்சைகளை மிதித்து நடக்காதவன் தான் பரிசுத்தத்தில் முன்னேற்றம் அடைகிறான் என்று நினைக்க வேண்டாம். இந்த வழியில் பாவத்தைக் கொல்லாதவன் தன் பயணத்தின் முடிவை நோக்கி ஒரு அடி கூட எடுத்து வைக்கவில்லை. பாவத்தினால் தனக்கு எதிர்ப்பு வராமல் இருப்பவனும், அதை அழிப்பதில் ஒவ்வொரு தனிப்பட்ட விஷயத்திலும் தன்னை ஈடுபடுத்திக்கொள்ளாதவனும் பாவத்தோடு சமாதானமாக இருக்கிறான், அதற்கு மரிக்கவில்லை.

எனவே, இதுவே நமது பின்வரும் உரையின் முதல் பொதுக் கொள்கை: கிறிஸ்துவின் சிலுவையில் அனைத்துப் பாவங்களுக்கும் வெற்றிகரமான அழிவு (meritorious mortification) உண்டு என்பதாலும்; பாவம் பற்றிய உணர்வு, அதற்காக மனஸ்தாபப்படுதல், அதற்கு விரோதமான மற்றும் அதை அழிக்கும் ஒரு புதிய கொள்கையை நடுவதன் மூலம் நமது முதல் மனமாற்றத்திலேயே உலகளாவிய பாவத்தை அழிப்பதற்கான உண்மையான அடித்தளம் அமைக்கப்பட்டிருந்தாலும்; — விசுவாசிகள் இந்த உலகில் வாழும் வரை, தங்களுக்குள் பாவம் தங்கியிருந்து செயல்படுவதால், அதை அன்றாடம் தொடர்ந்து அழிப்பதே அவர்கள் வாழ்நாள் முழுவதும் செய்ய வேண்டிய கடமையாகும். அடுத்த கொள்கையை ஆராய்வதற்கு முன், இன்றைய காலத்தின் பல விசுவாசிகளைக் குறித்து நான் புகார் செய்யாமல் இருக்க முடியாது. அவர்கள் எதிர்பார்க்கப்படும் பாவத்தை அழிப்பதற்கான பெரிய மற்றும் தெளிவான கனிகளைக் கொடுப்பதற்குப் பதிலாக, அதன் இலைகளைக் கூட அரிதாகவே காட்டுகிறார்கள். இந்தத் தலைமுறையினருக்கு ஒரு பெரிய ஒளி கிடைத்துள்ளது, அதனுடன் பல ஆவிக்குரிய வரங்களும் அருளப்பட்டுள்ளன. இதனால் விசுவாசிகளின் எல்லைகள் அற்புதமாக விரிவடைந்துள்ளன. எல்லாத் திசைகளிலும் மதம் மற்றும் மதக் கடமைகளைப் பற்றிய சத்தம் கேட்கிறது, பிரசங்கங்கள் ஏராளமாக உள்ளன. நீங்கள் விசுவாசிகளின் எண்ணிக்கையை ஒளி, வரங்கள் மற்றும் மேலோட்டமான வெளிப்பாட்டின் மூலம் அளந்தால், சபைக்கு, "இவர்களையெல்லாம் எனக்குப் பெற்றவர் யார்?" என்று சொல்லக் காரணம் இருக்கலாம். ஆனால், விசுவாசிகளின் இந்த மாபெரும் வேறுபடுத்தும் கிருபையின் மூலம் அவர்களை அளந்தால், அவர்களின் எண்ணிக்கை அவ்வளவு அதிகமாக இல்லை என்று நீங்கள் காணலாம். ஒளிமிக்க இந்த நாட்களில் மனம் மாறியதாகக் கூறிக்கொள்ளும், பழைய நாட்களில் இருந்தவர்கள் கூட அறியாத அளவுக்கு ஆவிக்குரியவர்களாகப் பேசும் அந்த விசுவாசிகள் எங்கே இருக்கிறார்கள் (நான் அவர்களை நியாயந்தீர்க்கவில்லை, ஆனால் அவர்கள் தங்களுக்குள் கர்த்தர் செய்ததை மேன்மை பாராட்டுகிறார்கள்)? பாவத்தை அழிக்காத இருதயத்திற்குச் சான்றளிக்காதவர் யார்? வீணாக நேரத்தைச் செலவிடுதல், சோம்பேறித்தனம், பயனற்ற தன்மை, பொறாமை, கலகம், முரண்பாடு, போட்டி, கோபம், பெருமை, உலகத்தன்மை, சுயநலம் போன்றவை கிறிஸ்தவர்களின் அடையாளங்களாக இருந்தால், அவை நம்மிடமும் நம்மிடையேயும் ஏராளமாக உள்ளன. ஒளிமிக்க, இரட்சிப்புக்கு வழிவகுக்கும் என்று நாம் நம்பும் இத்தகையவர்களுக்கே நிலைமை இப்படி இருக்கையில், மதவாதிகள் என்று கருதப்பட விரும்பும், அதே நேரத்தில் நற்செய்தியின் ஒளியை அலட்சியப்படுத்தும் மற்றவர்களைப் பற்றி நாம் என்ன சொல்ல முடியும்? பாவத்தை அழித்தல் என்ற இந்தக் கடமையைப் பொறுத்தவரை, மனிதர்கள் சில நேரங்களில் புறம்பான இன்பங்களை மறுப்பதில் மட்டுமே அது அடங்கியுள்ளது என்று அவர்கள் நினைக்கிறார்கள்; இதுவே அதன் மிகக் கடைசிப் பிரிவாகும், இதைக் கூட அவர்கள் அரிதாகவே கடைப்பிடிக்கிறார்கள். நல்ல கர்த்தர் நமது நோய்களைக் குணப்படுத்த பாவத்தை அழிக்கும் ஆவியை அனுப்பட்டும், இல்லையெனில் நாம் மிகவும் பரிதாபகரமான நிலையில் இருக்கிறோம்!

பாவத்தை அழிக்காத ஒவ்வொரு விசுவாசியையும் நிச்சயம் இரண்டு தீமைகள் பின்தொடரும்; ஒன்று, அவனுக்குள்ளேயே; மற்றொன்று, மற்றவர்களுக்கு விளைவிக்கும் தீமை:

1. அவனுக்குள்ளேயே. அவன் எதை மறைக்க முயன்றாலும், அவன் பாவத்தைப் பற்றி, அல்லது குறைந்தபட்சம் அன்றாட பலவீனங்களின் பாவங்களைப் பற்றிச் சாதாரணமாகவே நினைக்கிறான். பாவத்தை அழிக்காத போக்கின் வேர், பாவத்தை இருதயத்தில் கசப்புணர்வு இல்லாமல் செரிமானம் செய்வதாகும். கிருபையையும் இரக்கத்தையும் பற்றித் தவறாகப் புரிந்துகொண்டு, அன்றாடப் பாவங்களை ஒரு கசப்பும் இன்றி விழுங்கிச் செரிமானம் செய்ய ஒரு மனிதன் பழகிவிட்டால், அவன் தேவனுடைய கிருபையைப் பாவத்திற்கு ஏதுவாக்கும் நிலையின் விளிம்பில் இருக்கிறான், பாவத்தின் வஞ்சகத்தால் அவன் கடினப்படுகிறான். இவ்வுலகில் ஒரு பொய்யான மற்றும் அழுகிய இருதயத்திற்கு இதைவிடப் பெரிய சான்று வேறொன்றுமில்லை. நம்மைச் சுத்திகரிப்பதற்காகக் கொடுக்கப்பட்ட கிறிஸ்துவின் இரத்தத்தை (1 யோவான் 1:7, தீத்து 2:14), நமக்கு மனந்திரும்புதலை அருள உயர்த்தப்பட்ட கிறிஸ்துவின் மகிமையை (அப்போஸ்தலர் 5:31), எல்லா அநீதியையும் வெறுக்கக் கற்பிக்கும் கிருபையின் உபதேசத்தை (தீத்து 2:11, 12) பாவத்தை ஆதரிக்கப் பயன்படுத்துவது என்பது, இறுதியில் எலும்புகளை உடைக்கும் கலகமாகும். நாம் வாழும் நாட்களில் மதம் மாறிப்போன பெரும்பாலான விசுவாசிகள் இந்த வழியில்தான் வெளியேறினார்கள். சிறிது காலத்திற்கு அவர்கள் அனைவரும் பாவ உணர்வால் உந்தப்பட்டிருந்தார்கள்; இது அவர்களைக் கடமைகளில் வைத்திருந்தது, அவர்களை மத வெளிப்பாட்டிற்கு அழைத்து வந்தது; எனவே அவர்கள் "நமது கர்த்தராகிய இயேசு கிறிஸ்துவை அறிகிற அறிவினால் உலகத்திலுள்ள அசுத்தங்களுக்குத் தப்பித்துக்கொண்டார்கள்" (2 பேதுரு 2:20): ஆனால் நற்செய்தியின் உபதேசத்தை அறிந்த பிறகு, கடமை செய்யப் பிடித்துப்போய், அதற்குத் தங்களுக்குள் எந்தக் கொள்கையும் இல்லாததால், கிருபையின் உபதேசத்திலிருந்து பல கவனக்குறைவுகளை அவர்கள் ஆதரிக்கத் தொடங்கினார்கள். இந்தத் தீமை அவர்களைப் பற்றியவுடன், அவர்கள் விரைவாக அழிவிற்குள் விழுந்தார்கள்.
2. மற்றவர்களுக்கு. இது இரண்டு காரணங்களுக்காக மற்றவர்களின் மீது தீய தாக்கத்தை ஏற்படுத்துகிறது:
   1. இது அவர்களைக் கடினப்படுத்துகிறது, ஏனெனில் தங்களை விடச் சிறந்த விசுவாசிகள் என்று கருதப்படுபவர்களை விட தாங்கள் நல்ல நிலையில் இருப்பதாக அவர்கள் நம்பத் தொடங்கிவிடுகிறார்கள். இவர்களிடம் அவர்கள் காண்பவை பாவத்தை அழிக்காததால் மாசுபட்டிருப்பதால், அவர்களுக்கு எந்த மதிப்பும் இல்லை. இவர்களிடம் மதத்தின் மீது வைராக்கியம் இருக்கலாம், ஆனால் அது சகிப்புத்தன்மையின்மையோடும் உலகளாவிய நீதியின்மையோடும் இணைந்திருக்கிறது. இவர்கள் ஆடம்பரத்தை மறுக்கிறார்கள், ஆனால் உலகத்தன்மையோடு வாழ்கிறார்கள்; உலகத்திலிருந்து பிரிந்து இருக்கிறார்கள், ஆனால் முழுமையாகத் தமக்காகவே வாழ்கிறார்கள், பூமியில் அன்பையும் தயவையும் காட்ட எந்த அக்கறையும் எடுப்பதில்லை; அல்லது ஆவிக்குரியதாகப் பேசுகிறார்கள், ஆனால் வீணாக வாழ்கிறார்கள்; தேவனுடனான ஐக்கியத்தைப் பற்றிப் பேசுகிறார்கள், ஆனால் ஒவ்வொரு விஷயத்திலும் உலகத்திற்கு இணங்கிப் போகிறார்கள்; பாவமன்னிப்பைப் பற்றிப் பெருமை பேசுகிறார்கள், ஆனால் மற்றவர்களை ஒருபோதும் மன்னிப்பதில்லை. இத்தகைய எண்ணங்களால் ஏழை மனிதர்கள் தங்கள் மனம் மாறாத நிலையில் இருதயத்தைக் கடினப்படுத்துகிறார்கள்.
   2. இவர்கள் மற்றவர்களை வஞ்சிக்கிறார்கள், தங்களைப்போல அவர்கள் இருந்தால் அவர்களுக்கும் எல்லாம் சரியாக நடக்கும் என்று அவர்களை நம்ப வைக்கிறார்கள்; மதத்தில் பெயர் பெறுவதே பெரிய சோதனையாக வளர்ந்துவிடுகிறது; அவர்கள் வெளியே காட்டிக்கொள்வதில் இவர்களை விடவும் அதிகமாகப் போய்விடலாம், ஆனால் நித்திய ஜீவனை அடையத் தவறிவிடலாம். பாவத்தை அழிக்காத நடைமுறையின் தீமைகள் மற்றும் இவை அனைத்தைப் பற்றிப் பிறகு பார்ப்போம்.