சாராம்சத்தில் ஒன்றானவர்

பண்டைய கால கலாச்சாரங்களை நாம் பார்க்கும்போது, கிரேக்கர்கள் மற்றும் ரோமர்களிடம் பல தெய்வ வழிபாடு (Polytheism) மிக வலுவாக இருந்தது. ஆனால், அந்த உலகிற்கு மத்தியில் யூதர்கள் மட்டும் "ஒரே தேவன்" (Monotheism) என்னும் கொள்கையில் மிக உறுதியாக இருந்தனர். வேதாகமத்தின் முதல் பக்கத்திலிருந்தே, கர்த்தராகிய தேவன் ஒருவரே வானத்தையும் பூமியையும் படைத்து ஆளுகை செய்கிறார் என்ற தெளிவான பிரகடனத்தைக் காண்கிறோம்.

1. ஒருமைப்பாடும் தனித்துவமும் (Unity and Uniqueness)

பழைய ஏற்பாட்டு இஸ்ரவேல் சமூகம் தேவனுடைய தனித்துவத்திற்குப் பெரும் முக்கியத்துவம் அளித்தது. உபாகமம் 6-ஆம் அதிகாரத்திலுள்ள "ஷெமா" (Shema) இதற்குச் சிறந்த உதாரணம்:

"இஸ்ரவேலே கேள்: நம்முடைய தேவனாகிய கர்த்தர் ஒருவரே கர்த்தர். நீ உன் முழு இருதயத்தோடும், உன் முழு ஆத்துமாவோடும், உன் முழு பலத்தோடும் உன் தேவனாகிய கர்த்தரிடத்தில் அன்புகூருவாயாக" ().

இந்த வார்த்தைகள் இஸ்ரவேலரின் அன்றாட வாழ்வில் பின்னிப் பிணைந்திருக்க வேண்டும் என்று மோசே கட்டளையிட்டார். அவர்கள் இதைத் தங்கள் பிள்ளைகளுக்குக் கற்பித்து, தங்கள் கைகளிலும், நெற்றியிலும், வாசற்படிகளிலும் அடையாளமாக எழுத வேண்டும் (). சுற்றியிருந்த நாடுகளின் பல தெய்வ வழிபாடு இஸ்ரவேலரை ஈர்க்கக்கூடிய ஆபத்தாக இருந்ததால், தங்கள் தேவன் ஒருவரே என்பதை அவர்கள் எப்போதும் நினைவில் கொள்ள வேண்டியிருந்தது.

பத்துக் கட்டளைகளின் முதல் கட்டளையும் இதையே வலியுறுத்துகிறது: "என்னையல்லாமல் உங்களுக்கு வேறே தேவர்கள் உண்டாயிருக்கவேண்டாம்" (). "எனக்கு முன்பாக" (Before me) என்பது "எனது முன்னிலையில்" என்று பொருள்படும். தேவனுடைய முன்னிலை பிரபஞ்சம் முழுவதும் நிறைந்துள்ளதால், அவரைத் தவிர வேறு தெய்வங்களே இல்லை என்பதே இதன் உண்மைப் பொருள்.

2. திரித்துவம் (The Trinity)

பழைய ஏற்பாடு ஒரே தேவன் என்பதைக் கூறினாலும், புதிய ஏற்பாட்டின் அடிப்படையில் நாம் "திரியேக தேவன்" (Triune God) என்று அறிக்கை செய்கிறோம். திரித்துவம் என்பது மூன்று வெவ்வேறு தெய்வங்கள் (Tritheism) அல்ல; அது ஒரே சாராம்சத்தில் மூன்று ஆட்கள் (Persons) - பிதா, குமாரன், பரிசுத்த ஆவியானவர் - இருப்பதை உணர்த்துகிறது.

யோவான் நற்செய்தியின் முதல் அதிகாரம் இந்த இரகசியத்தை மிகத் தெளிவாக விளக்குகிறது:

"ஆதியிலே வார்த்தை இருந்தது, அந்த வார்த்தை தேவனிடத்திலிருந்தது, அந்த வார்த்தை தேவனாயிருந்தது. அவர் ஆதியிலே தேவனோடிருந்தார்" ().

இங்கே 'வார்த்தை' (Logos) மற்றும் 'தேவன்' ஆகிய இருவருக்கும் இடையே ஒரு வேறுபாடு காட்டப்படுகிறது: "வார்த்தை தேவனிடத்திலிருந்தது" (The Word was with God). கிரேக்க மொழியில் 'with' என்பதற்கு 'புரோஸ்' (pros) என்ற சொல் பயன்படுத்தப்பட்டுள்ளது. இது முகம்முகமான, மிக நெருக்கமான உறவைக் குறிக்கும் சொல்லாகும். அதே வேளையில், "அந்த வார்த்தை தேவனாயிருந்தது" (The Word was God) என்று கூறுவதன் மூலம் அந்த வார்த்தைக்குத் தெய்வத்தன்மை (Deity) முழுமையாகக் கற்பிக்கப்படுகிறது.

3. கிறிஸ்துவின் தெய்வீகம்

புதிய ஏற்பாட்டு எழுத்தாளர்கள், குறிப்பாக யூதர்கள், சிலைகளை வணங்குவதற்கு (Idolatry) எதிரானவர்கள். ஆனால் அவர்கள் இயேசு கிறிஸ்துவைத் தேவனாக வணங்கினார்கள்.

தோமாவின் அறிக்கை: உயிர்த்தெழுந்த கிறிஸ்துவைத் தரிசித்த தோமா, "என் ஆண்டவரே! என் தேவனே!" () என்று கதறினான். இயேசு அந்த வணக்கத்தை ஏற்றுக்கொண்டார்.
பாவமன்னிப்பு: "தேவன் ஒருவரைத் தவிர பாவங்களை மன்னிக்கிறவன் யார்?" என்று பரிசேயர்கள் கேட்டபோது, இயேசு தமக்கு அந்த அதிகாரம் உண்டு என்று நிரூபித்தார் (). ஓய்வுநாளுக்குத் தாமே ஆண்டவர் என்பதையும் உறுதிப்படுத்தினார்.
படைப்பின் நாயகர்: "சகலமும் அவர் மூலமாய் உண்டாயிற்று" () என்று கூறுவதன் மூலம், இயேசு படைப்பாளராக அடையாளப்படுத்தப்படுகிறார்.

4. பரிசுத்த ஆவியானவரின் தெய்வீகம்

அதேபோல், பரிசுத்த ஆவியானவருக்கும் தெய்வத்தன்மை புதிய ஏற்பாட்டில் கற்பிக்கப்படுகிறது:

தேவனுக்கு மட்டுமே உரிய பரிசுத்தம் (), நித்தியம் (), சர்வ வல்லமை (), மற்றும் முற்றுமறிந்த அறிவு () ஆகியவை ஆவியானவருக்கும் உண்டு.
ஞானஸ்நானம் கொடுக்கும்போதும் () அல்லது ஆசீர்வாதம் கூறும்போதும் (), பரிசுத்த ஆவியானவர் பிதா மற்றும் குமாரனுக்கு இணையான இடத்தில் வைக்கப்படுகிறார்.

முடிவுரை:

ஒரே தேவன் என்பது வேதாகமத்தின் மாறாத அடிப்படை. ஆனால் அந்த ஒரே தேவன் பிதா, குமாரன், பரிசுத்த ஆவியானவர் என மூன்று ஆட்களாகத் தம்மை வெளிப்படுத்துகிறார். இது நமது அறிவுக்கு எட்டாத இரகசியமாக இருந்தாலும், வேதாகமம் வெளிப்படுத்தும் சத்தியமாகும்.